سلام ,
فقط اومدم بگم که خیلی ممنون ... خیلی ممنون و خیلی ممنون .
نمی دونید چه کمک بزرگی به من کردید.
موفق باشید.

سیاست مخالف Adversary politics
این اصطلاح را س. ای فینر در اثر تدوینی خود به نام سیاست مخالف و اصلاح انتخاباتی برای سیستم پارلمان انگلستان وضع کرد و آن را یک جنگ مداوم میان دو رقیب به خاطر تماشاچیان توصیف می کرد. او بر این اعتقاد بود که احزاب کارگر و محافظه کار در رویارویی بی ثمر افراط گویی ها گرفتار شده اند و اصلاح انتخاباتی، که وی به تازگی به آن اعتقاد یافته بود، تنها راه شکستن این بن بست است. حامیان فرضیه سیاست مخالف به بی ارزش بودن بحث پارلمان و زمان سوال از وزراء اشاره می کنند؛ و مخالفان آن هر یک بر این هستند که مخالفت ها در مورد هر چیز (و به طور نمونه مخالفت مشترک آنها با اصلاح انتخاباتی) جنبه خصمانه نداشته و سیاست مخالف یک آسیب شناسی موقت بوده است.

آدورنو، تئودور.دبلیو (69 – 1903) Adorno, Theodor W. (1903-69)
فیلسوف آلمانی، چهره پیشتاز مکتب فرانکفورت و شارح نظریه انتقادی مارکسیستی. گر چه وی به خاطر نوشته های فلسفی اش شهرت یافته، اما آثار گسترده ای نیز در زمینه موسیقی و زیباشناسی منتشر کرد. مهمترین آثار فلسفی او عبارت بودند از دیالکتیک روشنگری (1947) که آن را با ماکس هورکهایمر نوشت: اخلاق حداقل؛ و دیالکتیک های منفی (1966). آدورنودر دیالکتیک روشنگری به شرح دقیق تر آثار والتر بنجامین و فردریک پولوک پرداخت. بنجامین ایمان مارکسیستی به ترقی تاریخی را رها کرد، در حالی که پولوک تأکید داشت که مداخله در اقتصاد، سوسیالیسم را به عنوان جایگزین (الترناتیو) اقتدارگرایی یا شکلهای دمکراتیک سرمایه داری دولتی، متلاشی کرده است. چنین نظریاتی آدرنو را به این اعتقاد رساند که سرمایه سلطه خود را به کل جامعه سرایت می دهد. کنترل و بازی دادن توده ها از طریق «صنعت فرهنگ» استاندارد شده ای صورت می گیرد که منکر فردیت و آزادی است. این ضربه مرگبار ایدئولوژیک آدورنو را به این نتیجه رساند که مقاومت طبقه کارگر به پایان رسیده است. حداقل اخلاق نشانه ردیه او بر مارکسیسم هگلی بود، چرا که برخلاف ادعای هگل که می گفت «حقیقت یعنی کل» آدورنو تأکید می کرد که «کلّ ساختگی است». در دیالکتیک های منفی این نکته را مورد تأکید مجدد قرار داد و معتقد بود که دیالکتیک آن گونه که هگل فکر می کرد به وحدت میان عام (جهان شمول) و خاص نرسیده است. برعکس، دیالکتیک به نوعی نبود هویت منجر شده است که در آن جهان شمولی بر خاص بودن غلبه کرده است. استدلال فوق و اینکه او دلیل زندن بودن فلسفه را فقدان لحظه درک آن می دانست، بدبینی تفکر آدورنو را در درون سنت مارکسیستی ترسیم می کند. تحول مفهوم شخصیت اقتدارگرا نشان دهنده کار تجربی او است. نیز نگاه کنید به IF .reification

حقوق اداری Administrative law
حقوق مربوط به کنترل قدرت حکومت، از جمله قوائد مفصلی که حاکم بر اعمال تصمیم گیری اداری است. علی رغم اکراهی که ا.و.ی دیسی در کتاب خود حقوق اساسی (1885) نسبت به پذیرش اندیشه قواعد حقوقی ویژه و تخصصی حاکم بر تصمیمات اداری نشان داده است، حقوق انگلیس به ویژه از سال 1960 حقوق اداری را توسعه داده است. لرد دیپلوک در سال 1982 اظهار داشت که توسعه حقوق اداری انگلیس «بزرگترین دستاورد دادگاههای انگلیسی در حیات قضایی من بوده است». در وحله نخست، دادگاه اصول کلی را برای اطمینان از این امر وضع کرده است که همه مقامات عمومی در چهارچوب اختیاراتی که قانون پارلمان به آنها اعطاء کرده است عمل کنند. منطقی بودن به هنگام اتخاذ تصمیمات و اصول عدالت طبیعی به منظور حصول اطمینان از رویه منصفانه از جمله این اصول است. از اختیارات نباید سوء استفاده به عمل آید و تصمیمات باید قانونی اتخاذ شود و نه خارج از اختیارات قانون، چرا که در این صورت ماهیت فوق قانونی پیدا می کنند. بر طبق بخش 31 قانون سال 1981 دادگاه و قوائد دیوان عالی، یعنی فرمان شماره 53، متقاضی می تواند خواستار رسیدگی قضایی شود. این رویه درخواست چنین چاره جویی هایی را به عنوان نظم قضایی یا جبران خسارت متناسب با حقایق دعوی مجاز می شمارد. چاره جویی های گوناگون موجود بر طبق حقوق انگلیس شامل حکم دادگاه عالی به دادگاه تالی، ممانعت درخواست سوابق دعوی از دادگاه تالی از سوی دادگاه عالی و چاره جویی های گروه حقوق نظیر اعلام، حکم بازداشت یا جبران خسارات می شود. اجازه درخواست رسیدگی قضایی باید ابتدا در Crown Officeدر حضور قاضی و معمولاً براساس استشهاد یا مدرک کتبی گرفته شود. پس از اخذ اجازه و در صورت حضور تمام طرفین، دعوی ممکن است مورد رسیدگی واقع شود. موضوع شکایت باید یک مسأله «حقوق عمومی» باشد. دادگاهها معنی دقیق این اصطلاح را از زمان تصمیم مجلس لردان (اعیان) در دعوی اوریلی در برابر مک من مورد به مورد تعریف کرده اند. با گذشت زمان و طی سالها تقاضا برای رسیدگی قضایی به طور ثابت افزایش یافته و هر سال تقریباً 2500 تقاضا ارائه می شود. اختلافات بر سر مهاجرت، مسکن، حکومت محلی و مسایل طراحی، از جمله موضوعات مورد رسیدگی هستند.
برخلاف حقوق اداری ایالات متحده و فرانسه، که تحول خود را به ماهیت قانون اساسی مکتوب در هر دو رویه قضایی مدیون است، نظام انگلیسی حقوق اداری مورد به مورد تحول یافته است. JM

به تعویق انداختن یا تعطیل موقت (بحث) Adjournment (debate)
به تعویق انداختن یا تعطیل موقت به رویه ای اشاره می کند که بر اساس آن نشست جمعی پارلمان به حال تعطیل در می آید. در مجلس عوام[انگلستان] نشست روزانه با اعلام «این مجلس اکنون تعطیل می شود» پایان می یابد، یعنی هنگامی که پس از یک بحث نیم ساعتی، اعضاء می توانند هر موضوع مورد نظر خود را مطرح کنند و این از جمله فرصت های معدودی است که به اعضاء غیر حزبی فرصت می دهد ابتکار بحث را بدست گیرند. چنانچه اعضاء بی نظم باشند یا حد نصاب لازم اعضاء حضور نداشته باشند، مجلس احتمالاً به حال تعطیل در می آید.
در جریان یک بحث نیز ممکن است پیشنهاد تعطیل به عنوان وسیله ای جهت ایجاد مانع بر سر تصویب یک اقدام قانونگذاری مطرح شود. معمولاً تعطیل موقت بحث به مفهوم شکست آن است مگر اینکه دولت از آن اقدام پشتیبانی کند.

آدنائر، کونارد (1967-1876) Adenauer, Konard (1876-1967)
اولین صدر اعظم آلمان غربی (63 – 1949). آدنائر توسط نازی ها از مقام شهردار شهر کولون در 1933 عزل شد و قبل از 1945 دوبار به زندان افتاد.
پس از جنگ رهبری اتحادیه دمکرات مسیحی مرکزگرای متمایل به راست را که به تازگی تشکیل شده بود، به عهده گرفت. دوران تصدی صدراعظمی او به لحاظ ورود آلمان به ناتو، همکاری در تأسیس جامعه اقتصادی اروپا در 1957 و بنای «اقتصاد بازار اجتماعی» که سرمایه داری SWبازار آزاد را با مسئولیت دولت در قبال رفاه شهروندان ترکیب می کرد، قابل توجه بود.

سیستم عضو اضافی Additional meber system (AMS)
هر گونه سیستم نمایندگی سهمیه ای که در آن مجموعه ای از نمایندگان به عنوان مکمل سایر نمایندگانی که به شیوه دیگر برگزیده شده اند انتخاب می شوند، به نحوی که مجلس نمایندگان روی هم رفته بیانگر نسبی آراء ریخته شده به صندوقهای رأی باشد. اعضاء اضافی را گاهی اعضاء «پرکردنی» نیز می نامند. معروفترین نوع سیستم عضو اضافی در پارلمان آلمان، که در آن رأی دهندگان دو رأی دارند، مورد استفاده قرار می گیرد. با رأی اول، نماینده تک حوزه ای پارلمان را بر اساس قاعده کثرت (دارنده بیشترین آراء و نه اکثریت مطلق) انتخاب می کنند. با رأی دوم ترکیب کلی حزبی پارلمان را شکل می دهند. اعضاء اضافی (یعنی اضافی بر کسانی که در بخش های تک عضوی انتخاب شده اند) به تعداد لازم انتخاب می شوند تا اطمینان حاصل شود که پارلمان منعکس کننده سهم آرایی است که احزاب در رأی های دوم بدست آورده اند.
سیستم های انتخاباتی در بلژیک، دانمارک و سوئد نیز دارای عنصر سیستم اضافی هستند.

آدامز، جان (1826-1725) (1826-1725) Adams, John
سیاستمدار انقلابی و نظریه پرداز سیاسی آمریکایی. او که به عنوان وکیل در ماساچوست آموزش دیده بود، به طرح این عقیده که مستعمرات آمریکایی هرگز بطور قانونی تابع حوزه صلاحیت پارلمان انگلستان نبوده اند کمک کرد. پس از استقلال، رهبر روشنفکر جناح محافظه کار انقلاب بود که در کتاب دفاع از قوانین اساسی ... ایالات متحده (1787) استدلال می کرد که مجلس سنا باید از میان افراد ثروتمند و آگاه انتخاب شود. با وجود این تا سال 1796 دوستی خود را با جفرسون که بسیار رادیکال تر از او بود حفظ کرد. و دلیل آن هم شاید این باشد که هر دوی آنها به هنگامی که در سالهای دهه 1780 به عنوان دیپلمات مشغول خدمت بودند، تحت تأثیر روشنگری فرانسه قرار داشتند. دوستی آنها با رئیس جمهور شدن آدامز (1801 – 1797) و اختلافات حزبی از هم فرو پاشید، هر چند که آدامز در طرفداری از سیاست های شهری و تجاری از هامیلتون آتشین مزاج کمتر افراط داشت. دوستی مذکور در 1812 از سر گرفته شد و به تبادل گرم و خردمندانه نامه هایی منجر شد که با مرگ هر دوی آنها در روز چهارم ژوئیه 1826، یعنی پنجاهمین سال امضاء اعلامیه استقلال، پایان یافت.

احساس مسئولیت Accountability
التزام نمایندگان به پاسخگویی به مسایلی که در حیطه اختیارات و وظایف آنها قرار گرفته است، اقدام در رابطه با انتقاداتی که نسبت به آنها داده شده یا تقاضاهایی که از آنها صورت گرفته است و پذیرفتن (برخی) مسئولیت های شکست، بی کفایتی یا فریبکاری. ممکن است اعضاء مجلس قانونگذاری از سوی مسئولان حزبی همچون ظابطان حزبی، احزاب محلی و یا حوزه نمایندگی شان در رابطه با سابقه رأی دادن خود (در پارلمان .م) به پاسخگویی فراخوانده شوند.
وزرای دولت در رابطه با تصمیمات دولت هم در برابر مجلس قانونگذاری و هم عموم افراد رأی دهنده پاسخگو هستند. در انگلستان فرض بر این است که وزرا هر دو مفهوم مسئولیت فردی وزراتی و مسئولیت جمعی را دارا هستند و بحث های پارلمانی، تحقیقات کمیته منتخب و مطبوعات را عرصه های عمده تجلّی پاسخگویی خود می دانند. احساس مسئولیت (پاسخگویی) دیوان سالاران بر حسب سطح سیاسی شدن آنها متفاوت است. به طور نمونه، مقامات یک اداره در امریکا منصوب شدگان سیاسی هستند که ممکن است به پذیرش مسئولیت شخصی اقدامات خود ملزم شوند. اما در انگلستان در عین اینکه ممکن است از کارمندان غیرنظامی خواسته شود تا به سوالات یک کمیته منتخب پاسخ دهند، به لحاظ صوری بی طرف اند و تنها در مواردی که سوء مدیریت داشته باشند در برابر اقدامات خود پاسخگو هستند. در غیر این صورت فرض بر این است که اقدامات آنها به نمایندگی از طرف وزرا انجام می گیرد، و بدین لحاظ پاسخگویی آنها در برابر اقداماتشان در مفهوم مسئولیت فردی وزارتی تجلی پیدا می کند.
ممکن است چنین اظهار نظر شود که سیاستمداران و مقامات بیش از حد پاسخگو بوده و بدین ترتیب از اجرای وظایف و اختیارات خود باز می مانند. با این وجود، در انگلستان بیشتر در رابطه با ضعف احساس مسئولیت ابراز نگرانی می شود. در عمل وزرا مفهوم مسئولیت وزارتی در قبال اقدامات خود را بعهده نمی گیرند. در همان حال، اصلاحات سازمان سلسله مراتب خدمات مدنی را که اساس مفهوم مسئولیت وزاراتی هستند، با ابهام روبرو ساخته است. به عبارت عام تر، شکوه از این است که در قلمروهای اصلی فعالیت دولت، نظیر خدماتی امنیتی، نوعی نبود پاسخگویی دیده می شود. به همین ترتیب ازدیاد سازمانهای شبه غیر دولتی، مقامات آنها را قادر می سازد تا استعلام های عموم را به فرایند پارلمانی ارجاع دهند و وزرا استعلام های اعضاء پارلمان را به مقامات سازمانهای شبه غیر دولتی. JBr

حکومت مطلقه (مطلق گرایی) absolutism
در اصل یک مفهوم مربوط به علم الهیات است که (در سال 1733 پیدا شد و) به قدرت تمام عیار خداوند در تصمیم گیری پیرامون نجات اشاره می کرد. با بسط مفهوم و راه یافتن آن به سیاست، حکومت مطلقه به رژیمی اشاره می کند که حاکم آن می تواند قانوناً در مورد هر چیز تصمیم بگیرد.
این اصطلاح معمولاً در رابطه با رژیم های پادشاهی اوایل عصر مدرن، و خصوصاً در مورد رژیم لوئی چهاردهم در فرانسه به کار برده می شد، هر چند که تا حوالی پایان قرن هجدهم که بسیاری از این رژیمها در آستانه ناپدید شدن بودند، کاربرد سیاسی پیدا نکرد. رژیمهای مطلقه، بر خلاف حکومتهای استبدادی، معمولاً مشروع قلمداد می شده اند. و این از اظهارات لویی شانزدهم (پادشاه) فرانسه برمی آید که در نوامبر 1788 درست قبل از انقلاب فرانسه به پسر عموی خود دوک اولتان (پدر لویی فیلیپ پادشاه آینده 48 – 1830) گفته بود هر تصمیمی که می گیرد به دلیل اینکه از اراده اش بر می خیزد، قانونی است. برخی از مورخان معاصر منکر این هستند که مطلق گرایی به قدرت یا اقتدار نامحدود اشاره داشته، بلکه همیشه بوسیله سنت ها و اعمالی که دامنه آن را به نحو موثری محدود می کرد ، در حد و حصر قرار داشته است.